logowanie

Murowanie ścian jednowarstwowych

Ściany z tradycyjnych materiałów – ceramiki lub silikatów – wymagają ocieplenia. W przeciwnym razie musiałyby być bardzo grube, aby spełnić wymogi izolacyjności termicznej. Są jednak i takie wyroby, z których można wznosić dobrze izolujące termicznie mury, niczym nieocieplane.

Ściany jednowarstwowe są konkurencyjne w stosunku do pozostałych ścian murowanych. Po zsumowaniu wszystkich kosztów związanych z ich budową, okazuje się, że jeśli nawet nie są tańsze, to na pewno nie droższe od innych. Szybko i łatwo się je buduje. Czas potrzebny na wymurowanie jednej warstwy muru jest o wiele krótszy niż na budowę ściany dwuwarstwowej z ociepleniem, a tym bardziej trójwarstwowej, gdzie muruje się ścianę nośną, układa ocieplenie i stawia ścianę osłonową. Na szybkość prac mają też wpływ duże rozmiary pustaków i bloczków stosowanych w tej technologii. Większość ścian jednowarstwowych buduje się z elementów, które nie wymagają robienia pionowych spoin w murze. Zużycie zaprawy jest więc mniejsze o około 30–40%.

Beton komórkowy

Powstaje w wyniku dodania pasty aluminiowej do mieszanki piasku, wapna, cementu i wody. Aluminium reaguje silnie z wapnem. Betonowa masa ulega w ten sposób spienieniu. Tworzą się w niej mikrokomórki. Stąd nazwa – beton komórkowy. Masa po związaniu formowana jest w bloczki, płytki lub kształtki. Do budowy ścian jednowarstwowych wykorzystuje się bloczki. Ich krawędzie mogą być gładkie lub wyprofilowane, tak by dało się je łączyć na wpust i wypust. Wówczas nie trzeba bowiem wykonywać w murze spoin pionowych, a jedynie poziome. Część producentów oferuje bloczki, które mają w bokach uchwyty ułatwiające przenoszenie. Ściany mają grubość równą szerokości bloczka, a ta wynosi od 36 do 48 cm. Grubość ścian zależy od izolacyjności termicznej bloczków, która wynika pośrednio z ich gęstości pozornej. Zależnie od gęstości, beton komórkowy może mieć różne odmiany (od 300 do 800 kg/m3). Im wyższa odmiana, tym większa gęstość i nośność elementu, ale gorsza izolacyjność termiczna. Do wznoszenia murów jednowarstwowych stosuje się bloczki o gęstości 350–450 kg/m3.  Najlepszą izolacyjność termiczną uzyskamy, budując z bloczków szerokości 49 cm. Współczynnik przenikania ciepła U będzie wówczas nie większy niż 0,19 W/(m2K). Bloczki przeznaczone do murowania na zaprawę cementowo-wapienną lub ciepłochronną nie są tak dokładnie wykonane, jak te do murowania na zaprawę klejową. Jeden bloczek może różnić się nieco wymiarami od drugiego.

  • powieksz
    Sciana jednowarstwowa
    Fot.: Ściana jednowarstwowa - Greg Wiktor
  • powieksz
    Sciana z keramzytobetonu
    Fot.: Ściana z keramzytobetonu - Artur Bułatowicz

Ceramika poryzowana

Od ceramiki tradycyjnej różni się tym, że użyta do jej produkcji glina, przed uformowaniem i wypaleniem, mieszana jest z trocinami lub pyłem drzewnym. Później, w piecu, dodatki te spalają się i tworzą w glinie mikropory. Wyroby są więc jakby napowietrzone. To sprawia, że mają mniejszą masę i lepszą izolacyjność termiczną od tradycyjnych cegieł i pustaków. Do budowy ścian jednowarstwowych wykorzystuje się pustaki z bokami wyprofilowanymi na wpust i wypust, które muruje się tylko na spoinę poziomą. Pustaki z ceramiki poryzowanej podczas murowania ustawia się dłuższymi bokami prostopadle do linii ściany. Jej grubość jest więc równa długości pustaka i może wynosić od 36 do 50 cm.  Ściana z pustaków o grubości 50 cm, murowana na zaprawę tradycyjną, osiągnie współczynnik przenikania ciepła U = 0,29 W/(m2K). Przy zastosowaniu zaprawy ciepłochronnej wartość współczynnika spadnie do 0,26 W/(m2K). Zależnie od wytrzymałości na ściskanie pustaki z „ciepłej” ceramiki mają klasę: 5; 7,5; 10; 15. Im wyższa klasa, tym większa wytrzymałość elementu na ściskanie.

Keramzytobeton

Wyroby keramzytobetonowe produkuje się z masy betonowej, w której kruszywem jest keramzyt, czyli spiekana mieszanka gliny i łupków. Do budowy ścian jednowarstwowych stosuje się pustaki grubości 36,5 cm lub bloczki ze styropianową wkładką termoizolacyjną, które mają grubość 30–42 cm. Ściana z bloczków grubości 42 cm, w zależności od metody murowania, może mieć współczynnik przenikania ciepła U = 0,28 lub nawet 0,15 W/(m2K). Pustaki i bloczki przeznaczone są do łączenia na wpust i wypust. Wyroby z keramzytobetonu mają kolor szary lub są barwione na bordowo.

Zrób to sam

Wymurowanie ścian jednowarstwowych zajmuje mniej czasu niż dwu- lub trójwarstwowych. Dzieje się tak dlatego, że elementy ścienne z betonu komórkowego, ceramiki poryzowanej lub keramzytobetonu są lekkie i mają dość duże rozmiary. Najmniej ważą pustaki z ceramiki poryzowanej. Najcięższe są zaś pustaki i bloczki z keramzytobetonu. Ważna jest też łatwość obróbki danych materiałów, która ma duży wpływ na szybkość pracy murarzy. Najprostszy w obróbce jest beton komórkowy. Można go przycinać zwykłymi narzędziami stolarskimi. Trudności nie sprawia też żłobienie w nim kanalików pod przewody instalacyjne. Trudniej jest przycinać elementy z ceramiki poryzowanej lub keramzytobetonu. Potrzebne są do tego narzędzia elektryczne – piły lub szlifierki kątowe. Najwięcej cierpliwości wymaga zaś murowanie z betonu komórkowego. Bloczki łączy się bowiem na zaprawę klejową, a to wymaga stałej kontroli wypoziomowania poszczególnych poziomych warstw muru i szlifowania każdej z nich. Spoina zaś musi zawsze być tej samej grubości. Do wznoszenia takich ścian potrzebne też będą specjalne narzędzia – specjalne packi zębate lub skrzynkowe podajniki zaprawy, zwane „sankami”. Elementy z ceramiki poryzowanej i keramzytobetonu muruje się głównie na zaprawę ciepłochronną lub ewentualnie na tradycyjną zaprawę cementowo-wapienną. Spoina może mieć wówczas nawet 1 cm grubości. Budowanie nie wymaga więc tak dużej precyzji i postępuje szybciej.

Materiał na każdą kieszeń

Koszt ścian zewnętrznych to kilkanaście procent całkowitego kosztu wybudowania domu. Ściany jednowarstwowe są tańsze od dwuwarstwowych  i niektórych trójwarstwowych. Ze ścian jednowarstwowych najtańsze są te z betonu komórkowego. Cena materiału to jednak nie wszystko. Aby ściany jednowarstwowe były opłacalne, a więc nie przekraczały kosztu budowy ścian innego rodzaju i spełniały wszystkie opisane powyżej warunki, muszą być poprawnie zaprojektowane i wykonane. Ich grubość musi być tak dobrana przez projektanta, by były wystarczająco nośne, ciepłe i dźwiękochronne, a jednocześnie nie kosztowały tyle samo lub więcej niż ściany tradycyjne – dwu- lub trójwarstwowe. Wykonawca powinien zaś wymurować je starannie i ściśle według wytycznych producenta danego materiału. W przeciwnym razie ściany nie będą spełniać założeń projektowych. Inwestor zaś będzie żałował, że nie zdecydował się na nieco droższe, ale sprawdzone technologie.

Źródło: redakcja

Partnerzy serwisu

To dzięki tym firmom możemy realizować Wasze potrzeby i zainteresowania

border_left border_right