logowanie

Ogrzewanie wody – jak dobrze wybrać zasobnik c.w.u.?

Pojemnościowy podgrzewacz ciepłej wody (zasobnik c.w.u.) powinien zapewnić komfort korzystania z ciepłej wody. Nawet wtedy, gdy jest ona pobierana jednocześnie w kilku miejscach.

Aby zagwarantować dostateczną ilości ciepłej wody najczęściej łączy się kocioł jednofunkcyjny z zasobnikiem. Do współpracy z kotłami jednofunkcyjnymi przeznaczone są zasobniki z wężownicą, zwane również tradycyjnymi. Dobry zasobnik powinien zapewnić: wystarczającą ilość ciepłej wody w jednostce czasu, właściwą i stałą temperaturę wody, oraz krótki czas oczekiwania na ciepłą wodę – jest to możliwe po podłączeniu cyrkulacji.

Podział zasobników zw względu na konstrukcję:

  • zasobniki płaszczowe (tzw. zbiornik w zbiorniku) i z wężownicą – w zbiorniku wewnętrznym magazynowana jest woda na cele c.w.u.; przestrzeń pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym a zewnętrznym jest wypełniona przepływającą wodą kotłową, ogrzewającą w ten sposób ciepłą wodę użytkową;
  • zasobniki z wężownicą – w wymiennikach tych woda kotłowa przepływa wężownicą umieszczoną w środku zbiornika.

Wymienione podstawowe typy zasobników stanowią podstawę dla wielu innych rozwiązań technologicznych dostępnych na rynku. Zaliczamy do nich:

  • Zasobniki z wężownicą - element pełniący funkcję grzałki to wężownica – rura zwykle zwinięta w spiralę. Bardzo często producenci nadają jej bardziej skomplikowany kształt, żeby maksymalnie skrócić czas podgrzewania wody. Umieszczana jest wewnątrz zbiornika, najczęściej w dolnej jego części, ale są podgrzewacze, w których poprowadzona jest od dołu do samej góry, co również skraca czas podgrzewania wody i sprawia, że w całej objętości ma ona jednakową temperaturę. Woda użytkowa, czyli ta, która płynie z kranu, jest dostarczana do zbiornika bezpośrednio ze studni lub wodociągu i uzupełniana w miarę zużywania. Przez wężownicę przepływa natomiast woda instalacyjna, ta sama, która zasila grzejniki centralnego ogrzewania. Krąży ona w obiegu zamkniętym.
  • Zasobniki biwalentne. Są to zbiorniki z dwiema wężownicami lub konstrukcje typu zbiornik w zbiorniku z dodatkowymi wężownicami. Stosuje się je, by móc uzupełniać niedostatki energii słonecznej ciepłem z innego źródła, np. z kolektorów. Są one wyposażone w dwa lub trzy wymienniki ciepła – przez jeden przepływa woda grzewcza z kotła, przez drugi woda lub roztwór glikolu z kolektorów lub innego dodatkowego źródła ciepła. Jeśli woda z kolektora nie jest dostatecznie ciepła, aby podgrzać tę w zasobniku, regulator otwiera zawór dopuszczający do drugiej wężownicy gorącą wodę z instalacji c.o. Zamiast zasobnika biwalentnego można zastosować dwa zasobniki jednowężownicowe – rozwiązanie nieco bardziej kosztowne i kłopotliwe, ale mające swoje zalety. W przypadku zasobników o mniejszej pojemności stosunek powierzchni wężownicy do ilości magazynowanej wody jest zwykle korzystniejszy w zasobnikach jednowężownicowych. W tych z dwiema wężownicami po prostu brakuje miejsca na duży wymiennik. Oddzielenie zasobnika z wymiennikiem zasilanym przez kocioł od tego połączonego z kolektorami ułatwia też nieco sterowanie współpracą tych urządzeń. Dzięki temu można lepiej wykorzystać energię słoneczną w zimniejszym okresie, gdy kolektory dostarczają niewiele ciepła.
  • Zasobniki warstwowe - produkuje się także zasobniki (niebędące podgrzewaczami pojemnościowymi) przeznaczone do kotłów dwufunkcyjnych, na ogół sprzedawane z nimi w komplecie. Bardzo często umieszcza się je we wspólnej obudowie razem z kotłem. Nazywane są zasobnikami warstwowymi i służą jedynie do magazynowania wody podgrzanej przez urządzenie przepływowe. Nie mają wężownicy, są więc znacznie tańsze od pojemnościowych. Zastosowanie zasobnika warstwowego eliminuje największą wadę podgrzewaczy przepływowych – ich niewielką wydajność. Kotły dwufunkcyjne z tego rodzaju zasobnikami są tańszą alternatywą dla kotłów jednofunkcyjnych z podgrzewaczami pojemnościowymi. Dzięki zasobnikowi c.w.u. komfort korzystania z kotła dwufunkcyjnego jest podobny jak w przypadku kotła jednofunkcyjnego.
  • Zasobniki buforowe - rozwiązują problem nierównomiernego dostarczania ciepła do instalacji – nadwyżek wówczas, gdy nie jest ono potrzebne, a niedoborów, kiedy źródło ciepła nie pracuje. Stosuje się je w instalacjach z kominkiem, kotłem na paliwa stałe lub innym źródłem ciepła pracującym nierównomiernie. Zasobnik buforowy jest to duży zbiornik, do którego dopływa gorąca woda z kominka lub kotła. Dopiero z niego płynie dalej do grzejników. Dzięki temu, że woda stygnie powoli, a w zbiorniku jest jej dużo (kilkaset litrów), możliwe jest zmagazynowanie nadmiaru ciepła dostarczanego przez urządzenie grzewcze i wykorzystanie go później, gdy nie dokładamy drewna do paleniska, na przykład w nocy. Im więcej wody jest w zbiorniku, tym więcej ciepła jest do dyspozycji po zgaśnięciu ognia, ale oczywiście najpierw odpowiednio dłużej trzeba podgrzewać wodę. Aby do zbiornika trafiła tylko nadwyżka ciepła, a nie ciepło potrzebne do ogrzewania pomieszczeń, przepływem wody steruje automatyczny zawór z termostatem. Zbiorniki buforowe mają różne rozwiązania konstrukcyjne. Mogą mieć wbudowane jedną lub dwie wężownice umożliwiające podłączenie do różnych niezależnych źródeł ciepła, a także być wyposażone w wewnętrzny zbiornik c.w.u.

Zasobnik c.w.u to niestety kosztowny element instalacji, im większy – tym droższy. Na cenę zasobnika wpływa też rodzaj materiału, z którego wykonane są jego elementy. Droższe, ale i trwalsze są modele ze stali kwasoodpornej, tańsze – emaliowane.

Ciepła woda z zasobnika – zalety i wady rozwiązania

Zalety:

  • Zasobnik umożliwia uzyskanie stałego strumienia ciepłej wody o stabilnej temperaturze;
  • jednoczesne korzystanie z kilku punktów poboru wody w tym samym czasie, bez widocznego zmniejszenia strumienia lub obniżenia temperatury wody;
  • zastosowanie cyrkulacji, dzięki której ciepła woda wypływa natychmiast po odkręceniu dowolnego kranu;
  • oszczędną pracę kotła – niewielkie pobory ciepłej wody (na przykład do mycia rąk) nie muszą powodować natychmiastowego załączania kotła;
  • dobór mocy kotła odpowiedniej do strat cieplnych budynku.

Wady:

  • Zasobnik zwiększa koszt urządzenia grzewczego (kotły dwufunkcyjne, a więc również podgrzewające wodę, niewymagające oddzielnego zasobnika, są tańsze);
  • potrzebuje miejsca do zainstalowania (postawienia lub powieszenia na ścianie) – mniej więcej drugie tyle, ile kocioł;
  • nawet zaizolowany jest źródłem strat ciepła spowodowanych stygnięciem zgromadzonej w nim wody.

Jaką pojemność zasobnika wybrać?

Parametr ten zależy od liczby osób mieszkających w domu. Jeżeli zużycie ciepłej wody w domu jest niewielkie, wystarczy by zasobnik pomieścił 15–30 l wody na osobę, zatem dla rodziny czteroosobowej jego pojemność powinna wynosić 60–120 l. Jeśli chcemy mieć ciepłej wody pod dostatkiem, powinniśmy przewidzieć 30–60 l na osobę, czyli dla czteroosobowej rodziny potrzebny jest zasobnik o pojemności 120–240 l. Moc kotła współpracującego z zasobnikiem dobiera się na podstawie strat cieplnych budynku, a więc na potrzeby c.o. Nie zwiększa się jej ze względu na przygotowanie ciepłej wody. Moc nie powinna być większa niż maksymalne zapotrzebowanie na ciepło do podgrzania wody w zasobniku (zazwyczaj jest mniejsza). Ale gdy różnica między zapotrzebowaniem ciepła do ogrzewania a ciepła do podgrzewania wody w zasobniku jest bardzo duża (mały i ciepły dom, za to duży zasobnik), wydłuża się czas podgrzewania wody. Jeśli moc kotła będzie zbyt mała, wydłuży się czas podgrzewania wody w zasobniku, przez co korzystanie z niego nie będzie komfortowe. Należy zatem sprawdzić, jaka moc kotła jest wymagana dla wybranego zasobnika. Najlepiej kupić zasobnik i kocioł w komplecie. Gwarantuje to ich bezproblemową współpracę.

Sprawdź produkty w kategorii Woda i kanalizacja w serwisie tuznajdziesz.pl

Wielkość, kształt i materiał zasobnika

Podgrzewacz pojemnościowy to zbiornik w kształcie walca. Ma on duże wymiary, gdyż w zależności od modelu musi się w nim zmieścić od kilkudziesięciu do nawet pięciuset litrów wody. Może on być pionowy albo poziomy, przeznaczony do ustawienia na podłodze bądź powieszenia na ścianie. Czasem zbiorniki walcowe umieszczone są w prostopadłościennych obudowach, aby pasowały do kotłów, z którymi mają współpracować. Niektóre podgrzewacze pojemnościowe mają obudowy, które stanowią podstawę kotła. Są wtedy przeznaczone do określonych modeli kotłów i dopiero razem z nimi stanowią dopracowaną stylistycznie i funkcjonalnie całość. Dzięki takiemu ustawieniu oba urządzenia zajmują w sumie mniej miejsca. Zbiorniki są wykonane ze stali i emaliowane od wewnątrz w celu zabezpieczenia przed korozją. Jednak pod wpływem zmian temperatury stal rozszerza się i kurczy, przez co w warstwie emalii powstają mikropęknięcia. Dlatego stosuje się dodatkowe zabezpieczenie przed korozją – specjalny pręt wsuwany do wnętrza zbiornika, tak zwaną anodę magnezową. Anoda zużywa się, dlatego co jakiś czas (na ogół nie częściej niż raz w roku) należy ją wymienić. Może też być zamontowana aktywna anoda tytanowa, której nie trzeba wymieniać. Są też zasobniki wykonane ze stali szlachetnej lub z tworzywa sztucznego, które nie wymagają żadnego zabezpieczenia.

Źródło: redakcja

Partnerzy serwisu

To dzięki tym firmom możemy realizować Wasze potrzeby i zainteresowania

border_left border_right