logowanie

Podłogi drewniane. Lakierowanie posadzek drewnianych krok po kroku

Lakierowanie jest najpopularniejszą metodą wykańczania podłóg drewnianych. Głównym celem lakierowania jest zabezpieczenie powierzchni podłogi przed uszkodzeniami mechanicznymi i czynnikami zewnętrznymi (chemicznymi). Dlatego tak istotne jest, aby wszelkie prace z tym związane wykonywać bardzo dokładnie. Poniżej wytyczne, których należy przestrzegać, aby uniknąć błędów.

Prawidłowe wykonanie prac

Lakierowanie posadzek drewnianych przeprowadzamy po ich właściwej obróbce ściernej. Drewno powinno być suche i gładkie, bez obcych substancji w postaci wosku, oleju, resztek starego lakieru czy kleju. Po zakończeniu etapu szlifowania trzeba sprawdzić, czy nie pojawiły się w podłodze rysy lub niewielkie szczeliny. W przypadku ich wystąpienia należy je zaszpachlować, co jest bardzo ważnym elementem prac parkieciarskich. W tym celu najczęściej wykorzystuje się masę szpachlową wymieszaną z pyłem drzewnym. Podczas lakierowania niezbędne jest zachowanie odpowiednich warunków: wilgotność drewna 10% ±3%, wilgotność względna powietrza 45–65%, temperatura w pomieszczeniu 18–25°C, temperatura parkietu i lakieru – od 8 do 25°C. Bardzo ważne jest, aby parkieciarz, przed zastosowaniem lakieru, dokładnie zapoznał się z etykietą umieszczoną na produkcie. W szczególności dotyczy to lakierów dwukomponentowych. Również instrukcja stosowania pomoże ocenić, czy dany produkt może być użyty na konkretny gatunek drewna oraz czy zaleca się stosowanie podkładu. Na opakowaniu znajduje się również informacja o czasie aplikacji następnych warstw oraz w jakim stosunku lakier musi być zmieszany z utwardzaczem. Podczas nakładania musimy również wziąć pod uwagę okres żywotności mieszaniny i przygotować ją w odpowiedniej ilości w stosunku do lakierowanej powierzchni.
Lakierowanie podłóg drewnianych jest procesem czasochłonnym i wymaga dokładności oraz profesjonalnego podejścia. Jeśli wykonawca zastosuje się do wskazówek producenta danego produktu, może być niemal całkowicie pewien, że uzyskana powłoka oraz ostateczny wygląd parkietu będą zgodne z oczekiwaniami.
Wykonawcą może być zarówno użytkownik, jak i parkieciarz z długoletnim doświadczeniem.

Lakierowanie parkietu można wykonywać szerokim pędzlem typu szpalter, a także wałkiem dostosowanym do rodzaju lakieru (rozpuszczalnikowy lub wodny).
Posadzkę drewnianą lakieruje się dwu- lub trzykrotnie w celu uzyskania większej gładkości powłoki. Najczęściej zalecane jest nałożenie dwóch warstw oraz podkładu lub trzech warstw lakieru bez podkładu. Należy pamiętać, że ostatnie lakierowanie wykonuje się równolegle do padania światła. Wcześniejsze warstwy nakładamy natomiast krzyżowo (równolegle i prostopadle). Po wyschnięciu lakieru zaleca się przeszlifować powierzchnię drobnoziarnistym papierem (granulacja od 150 do 180) w celu usunięcia powstałych po wyschnięciu włókien drzewnych. Szlifowanie pomiędzy warstwami, tzw. matowienie międzywarstwowe, powinno się odbywać przed nałożeniem każdej kolejnej warstwy. Proces ten pozwoli nam na uzyskanie wysokiej jakości powłoki oraz wpłynie na właściwą adhezję warstw po lakierowaniu.
Jak już wspomniano, najlepszy do aplikacji jest pędzel lub wałek. Stosowana bardzo często przez parkieciarzy metoda nakładania lakieru metalową szpachlą zwiększa co prawda wydajność produktu, wykonawca eliminuje ryzyko powstawanie włókien drzewnych, przez co nie ma konieczności matowienia międzywarstwowego, lecz równocześnie oddaje użytkownikowi powłokę o mniejszej grubości, narażoną na wcześniejsze zużycie. Dlatego metoda ta powinna być wykorzystywana tylko do szpachlowania parkietów masą szpachlową z pyłem drzewnym.
Lakier nakładamy równomiernie i niezbyt szybko, aby nie doprowadzić do tzw. bąbelkownia (pęcherzykowania). Należy również pamiętać o właściwej ilości aplikowanego produktu – musimy go nakładać dość obficie, co pozwoli uzyskać właściwą rozlewność. Jeśli lakier nanoszony jest wałkiem, charakterystyczny powinien być odgłos suchego oraz mokrego wałka.
Czas schnięcia podany przez producenta lakieru musi być w pełni respektowany, lecz należy pamiętać, że czas ten odnosi się do parametrów: temperatura powietrza – 20°C i wilgotność względna powietrza – około 60%. Każde odstępstwo od powyższych wartości będzie skutkowało wydłużonym lub skróconym czasem schnięcia, a przez to – każda kolejna warstwa będzie musiała być nakładana po ostatecznym wyschnięciu poprzedniej (prosty test: gdy szlifowany lakier się pyli, oznacza to, że można nanosić następną warstwę). Powłoka lakiernicza utwardza się, w zależności od stosowanego lakieru (rozpuszczalnikowy lub wodny), przez minimum 14 dni, dlatego też w tym czasie parkiet należy użytkować przy niezbyt dużym obciążeniu. Możemy po nim chodzić, lecz z wnoszeniem mebli oraz układaniem dywanów lepiej się wstrzymać.
Trwałość uzyskanej powłoki, w zależności od rodzaju zastosowanego lakieru oraz intensywności użytkowania, wynosi od 3 do 10 lat. Każdy parkieciarz powinien poinformować użytkownika o konieczności zastosowania podkładek filcowych pod meble, wycieraczek przed wejściem oraz o wymaganej właściwej pielęgnacji parkietu.
W przypadku podłóg pokrytych lakierem ich konserwacja jest dużo łatwiejsza niż np. podłóg olejowanych – można je myć każdym dostępnym detergentem lub stosować środki polecane przez producenta lakieru. Podłoga tego typu może być również woskowana, na rynku dostępne są ponadto renowatory do lakieru lub środki metalizujące powłoki lakiernicze.

Dobór lakieru

Przy wyborze lakieru należy pamiętać o zastosowaniu odpowiedniego systemu lakierniczego do konkretnego gatunku drewna. Jeśli chodzi o drewno europejskie będzie to w zasadzie wybór systemu rozpuszczalnikowego lub wodnego. W przypadku lakierów rozpuszczalnikowych należy pamiętać, że niezastosowanie lakieru podkładowego (np. typu Capon) pozwoli nam uzyskać efekt podłogi przyciemnionej, dzięki tzw. zjawisku wygrzewania parkietu, przez co ostatecznie podłoga będzie miała ciemniejszy kolor, a usłojenie będzie mocno podkreślone. Zastosowanie lakieru wodnego gwarantuje z kolei zachowanie wyglądu posadzki naturalnej.
Przy gatunkach egzotycznych, bez stosowania podkładów do drewna egzotycznego możemy uzyskać efekt ożywionego drewna, natomiast w przypadku lakieru rozpuszczalnikowego należy pamiętać, że niektóre gatunki egzotyczne zawierają substancje oleiste lub antyoksydanty, zmniejszające przyczepność lakierów i powodujące łuszczenie się powłoki. Na rynku dostępnych jest wiele produktów, każdy z nich ma zarówno wady, jak i zalety. Ostateczny wybór będzie zależał od przeznaczenia, gatunku lakierowanego drewna oraz od zasobności naszego portfela.

Rodzaje lakierów

Lakiery wodorozcieńczalne
Lakiery jedno- i dwuskładnikowe na bazie dyspersji akrylowej, poliuretanowej lub poliwęglanowej to lakiery ekologiczne, przyjazne dla człowieka oraz środowiska naturalnego. Dość drogie dyspersje poliuretanowe oraz poliwęglanowe, ze względu na swoją cenę, znajdują zastosowanie wszędzie tam, gdzie wymagana jest bardzo wysoka jakość powłok, pozwalają bowiem uzyskać powierzchnię niezwykle odporną na działanie wody, czynników chemicznych oraz na ścieranie czy uderzenia.
Lakiery wodorozcieńczalne można podzielić na kilka grup:
- zestawy UV, - zestawy chemoutwardzalne,
- zestawy wodorozcieńczalne dwuskładnikowe z izocyjanianem,
- zestawy dyspersji poliwęglanowej
- zestawy dyspersji poliuretanowej,
- zestawy dyspersji akrylowej.
Najważniejszymi składnikami ww. lakierów są poliakrylany i poliuretany. Utwardzanie następuje w sposób fizyczny przez odparowanie, samosieciujące reakcje chemiczne, utwardzanie promieniowaniem (UV) lub elektronami (produkcja parkietu gotowego) oraz przez dodanie utwardzacza.
Do ważniejszych właściwości wyrobów wodorozcieńczalnych należą:
- wysoka odporność powłok na ścieranie przy zachowaniu dużej elastyczności,
- szybkie utwardzanie promieniami UV,
- niska zawartość substancji szkodliwych i zapachowych,
- uniwersalna aplikacja, - możliwość umycia narzędzi wodą,
- niewielkie problemy z usuwaniem odpadów,
- możliwość magazynowania bez specjalnych zabezpieczeń (niepalne, poza wyższą temperaturą),
- możliwość przemarzania lakierów wodnych.

Lakiery rozpuszczalnikowe
W parkieciarstwie europejskim coraz rzadziej stosuje się lakiery rozpuszczalnikowe jedno- i dwuskładnikowe chemicznie utwardzane. Rośnie natomiast zużycie produktów wodorozcieńczalnych, co ma bezpośredni związek ze wrastającą sprzedażą desek podłogowych i parkietów egzotycznych.
Warto zaznaczyć, że wśród lakierów rozpuszczalnikowych na rynku dostępne są m.in. lakiery uretanowo-alkilowe, które cechują się:
- doskonałą rozlewnością,
- niską emisją LZO,
- wysoką odpornością na ścieranie oraz dużą twardością,
- zastosowaniem bezpodkładowym.
Lakiery rozpuszczalnikowe to również lakiery poliuretanowe, które z kolei charakteryzują się:
- dużą twardością oraz odpornością na ścieranie,
- wysoką emisja LZO, co ma niestety niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi oraz środowisko naturalne,
- powodują żółkniecie ścian wcześniej malowanych.

Źródło: Informator Budowlany-murator

Partnerzy serwisu

To dzięki tym firmom możemy realizować Wasze potrzeby i zainteresowania

border_left border_right