Miesięcznik Murator ONLINE

logowanie
artykuł sponsorowany

Prawidłowe prowadzenie instalacji centralnego ogrzewania z rur wykonanych z tworzyw sztucznych

Rys. 1. Przykłady prowadzenia rurociągów w warstwie podłogowej Fot.: KAN

W instalacjach centralnego ogrzewania powszechnie stosowane są rury z tworzyw sztucznych, a np. w płaszczyznowych, prawie wyłącznie. Najistotniejsze jest, aby wykorzystywać rury z osłoną antydyfuzyjną, uniemożliwiającą wnikanie tlenu do czynnika grzewczego. W instalacjach najczęściej używane są rury:
• z polietylenu (PE), przeważnie w odmianie PE-X (polietylen sieciowany wysokiej gęstości) oraz PE-RT (kopolimer polietylenu). Do rur stosuje się złączki mosiężne oraz z tworzywa PPSU, połączenia typu push (z nasuwanym pierścieniem mosiężnym), press (zaprasowywane) oraz zaciskowe gwintowe;
• wielowarstwowe z powłoką aluminiową, najczęściej o konstrukcji PE-X/Al/PE oraz PE-RT/Al/PE-RT scalane za pomocą złączek mosiężnych, PPSU typu press oraz zaciskowe gwintowe;
• z polipropylenu (PP), zazwyczaj w odmianie PP-R stabilizowanej warstwą folii aluminiowej lub włóknem szklanym, złączki zgrzewane polifuzyjnie;
• z polibutylenu (PB) scalane złączkami samozaciskowymi.
Pierwsze dwa typy materiałów stosowane są w instalacjach do maksymalnej temperatury 90°C oraz ciśnienia 10 barów, pozostałe (PP i PB) do temperatury 90°C i ciśnienia 6 barów.

Prowadzenie instalacji

Instalacje centralnego ogrzewania z rur z tworzyw sztucznych mogą być prowadzone po wierzchu ścian i stropów (natynkowo) lub w przegrodach budowlanych – w bruzdach ściennych i pod podłogą.
Pierwszy sposób prowadzenia instalacji stosuje się najczęściej w pomieszczeniach niemieszkalnych, takich jak piwnice i garaże, przy wykonywaniu poziomych przewodów rozdzielczych oraz pionów, ewentualnie w szachtach instalacyjnych budynków mieszkalnych. Jeśli prowadzenie pionów i podłączeń grzejników metodą natynkową wykonywane jest przy wymianie instalacji w budynkach mieszkalnych, wówczas niemal wyłącznie używa się rur z PP. Przy tym rodzaju montażu instalacji należy, oprócz wymagań technicznych, wziąć pod uwagę również względy estetyczne, a więc zapewnić odpowiednią kompensację wydłużeń termicznych, mocowanie rurociągów oraz wymaganą izolację.
W pomieszczeniach mieszkalnych rurociągi najczęściej prowadzone są w przegrodach budowlanych, w izolacji termicznej, z wyjątkiem ogrzewań płaszczyznowych, w których rury bezpośrednio są zatopione w warstwie szlichty podłogowej lub tynku.
W podłodze nie powinny się znaleźć złączki zaciskowe gwintowe, ale można stosować połączenia zaprasowywane, z nasuwanym pierścieniem, oraz zgrzewane. Przewody prowadzone w bruzdach muszą być zabezpieczone przed kontaktem z ich ostrymi krawędziami, np. przez wykonanie izolacji termicznej. W przypadku montażu rurociągów w podłodze minimalna grubość warstwy betonu nad wierzchem rury lub izolacji wynosi 4,5 cm. Rury mocuje się do podłoża za pomocą pojedynczych lub podwójnych haków z tworzywa (trzeba pamiętać, że nie wolno nimi uszkodzić poziomej izolacji przeciwwilgociowej budynku na najniższej kondygnacji). Elastyczne rury z tworzyw sztucznych należy prowadzić łagodnymi łukami, żeby zapewnić odpowiednią kompensację wydłużeń termicznych.
W miejscach przechodzenia rur przez przegrody budowlane (stropy, ściany) stosuje się tuleje osłonowe z rur wykonanych z tworzyw sztucznych. Niedopuszczalne jest używanie tulei z blachy lub z rur stalowych czy miedzianych. Przestrzeń między tuleją a rurą powinna być wypełniona materiałem plastycznym, który nie oddziaływuje na materiał, z jakiego wykonane są rury. Połączeń rur nie można umieszczać w przejściach przez przegrody.

Sposoby rozprowadzenia instalacji

Sposób prowadzenia instalacji zależy od tego, czy jest ona wykonywana w budynku nowym czy remontowanym oraz czy technologia pozwala na łączenie rur pod podłogą pomieszczeń. Zasadniczo do scalania rur w tym miejscu można stosować złączki typu push, press oraz zgrzewane, nie dopuszcza się natomiast zaciskowych gwintowych. Wyróżniamy następujące układy rozprowadzania instalacji:
• rozdzielaczowy (rys. 2), w którym poszczególne odbiorniki (grzejniki oraz wężownice ogrzewania płaszczyznowego) są zasilane oddzielnymi przewodami ułożonymi pod podłogą od rozdzielacza umieszczonego najczęściej w szafce instalacyjnej lub (rzadziej)
w szachcie instalacyjnym. Rury prowadzone są łukami, co zapewnia naturalną kompensację wydłużeń cieplnych rurociągów. Na drodze między rozdzielaczem a odbiornikiem nie występują połączenia, więc złączki zaciskowe należy umieścić w dostępnych miejscach. Takie rozprowadzenie umożliwia indywidualne odcięcie każdego odbiornika i jest łatwe do regulacji, lecz wymaga zastosowania większej ilości rur niż inne rozwiązania;
• trójnikowy (rys. 3) – w tym rozwiązaniu odbiorniki zasilane są od pionu za pomocą rozgałęzionych przewodów prowadzonych w podłodze i ścianach, z trójnikami umieszczonymi w warstwie podłogi. Technologia powinna dopuszczać użycie pod podłogą złączek typu push, press i zgrzewanych. Taki rodzaj instalacji wymaga mniejszej ilości rur niż układ rozdzielaczowy, ale ich średnica rośnie w kierunku pionu zasilającego;


Rys. 4. Układ c.o. – rozdzielaczowo-trójnikowy Fot.: KAN

• rozdzielaczowo-trójnikowy (mieszany) (rys. 4) – to połączenie dwóch poprzednich sposobów rozprowadzenia – w instalacji znajduje się rozdzielacz, z którego rozgałęziają się wyprowadzone rurociągi. Dobrym przykładem takiego układu jest centralne ogrzewanie w budynku wielorodzinnym, gdzie na każdej kondygnacji został umieszczony rozdzielacz zasilający grupę mieszkań (z indywidualnymi licznikami ciepła), a w poszczególnych lokalach instalację rozprowadzono trójnikowo;
• pętlicowy (rys. 5) – w którym rury prowadzone są od pionu do odbiorników w pobliżu ścian, po obwodzie mieszkania. Mogą być umieszczone w murach lub listwach przypodłogowych (wtedy
możliwe jest zastosowanie złączek zaciskowych) bądź w podłodze (jeśli użyte zostaną złączki dopuszczone do umieszczenia pod nią). Ten układ stosowany jest również przy wymianie instalacji w istniejącym budynku. Dopuszcza się montaż systemu jednorurowego lub układu dwururowego współprądowego (Tichelmanna);

  • powieksz
    Prawidłowe prowadzenie instalacji centralnego ogrzewania
    Rys. 5. Układ c.o. – pętlicowy Fot.: KAN
  • powieksz
    Prawidłowe prowadzenie instalacji centralnego ogrzewania
    Rys. 6. Układ c.o. – pionowy (tradycyjny) Fot.: KAN

Partnerzy serwisu

To dzięki tym firmom możemy realizować Wasze potrzeby i zainteresowania

border_left border_right