logowanie
artykuł sponsorowany

Tynk cementowo wapienny na elewacje – zalety i warunki stosowania

Bardzo duże znaczenie dla końcowego efektu robót budowlanych ma wykończenie ścian zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych. Gładkie i estetyczne ściany, to najważniejsze wymogi klientów. Warunkiem, który należy spełnić, by osiągnąć taki efekt jest poprawny wybór produktów oraz precyzyjne przygotowanie podłoża i aplikacja zgodna z zaleceniami producenta.

Tynki elewacyjne, oprócz funkcji dekoracyjnej, mają za zadanie zabezpieczyć ściany zewnętrzne przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych. Z tych zadań bardzo dobrze wywiązują się znane i stosowane od ponad wieku tradycyjne tynki cementowo- wapienne. Są to bardzo mocne tynki grubowarstwowe, które zabezpieczają ściany przed różnorakimi uszkodzeniami. Poprawiają także izolacyjność akustyczną. Tego rodzaju tynki mogą stanowić ostateczną warstwę wykończeniową ścian lub też warstwę podkładową do położenia gładzi gipsowych, tynków mineralnych czy akrylowych.

Produkowane obecnie tynki cementowo-wapienne (np. Knauf tynki cementowo-wapienne gwarantują, że w każdej kolejno przygotowanej porcji zaprawy, proporcje będą takie same. Oprócz tego, gotowe tynki są znacznie łatwiejsze do przygotowania i nakładania (wystarczy wymieszać z wodą i użyć np. agregatu tynkarskiego). Są też trwalsze, bardziej wodoodporne i mają lepszą paroprzepuszczalność.

Fot.: Knauf

Jak nanosić tynk tradycyjny?

Tynki tradycyjne są nanoszone bezpośrednio na mury i nie nadają się na ściany dwuwarstwowe, które są ocieplone wełną mineralną lub styropianem. Tego typu ściany wykańcza się tynkami cienkowarstwowymi np. Knauf tynki akrylowe, silikonowe, silikatowe, siloksanowe, mineralne.
Tradycyjne zaprawy tynkarskie mogą być stosowane do renowacji starych tynków lub do nowych ścian jedno i wielowarstwowych. Na gładkie ściany jednowarstwowe mogą być nakładane w wersji „pocienionej” (10 mm). Dodatkowo powierzchnia tynku tradycyjnego może zostać wykończona tynkiem cienkowarstwowym. Jego nałożenie jest trudne i wymaga fachowości i dużej wprawy od wykonawcy. Najprostszy sposób to zatarcie tynku na gładko.
Tynki tradycyjne cementowo-wapienne nakładane są na ściany w dwóch (obrzutka i narzut) lub w trzech warstwach (obrzutka, narzut, gładź / tynk). Trzy warstwy są niezbędne, gdy ściany są nierówne. Pozwalają one na wyrównanie krzywizny (jeśli nie przekracza 1.5 - 2.0 cm). Dwie warstwy wystarczą, jeśli ściany są równo wymurowane.

Przykład ściany trójwarstwowej:

- środek gruntujący lub  obrzutka (2.0-4.0 mm), tzw. szpryca, narzucana na ścianę kielnią lub maszynowo, zarówno grunt jak obrzutka mają zapewnić tynkowi dobrą przyczepność,
- tynk podkładowy (10-20 mm), jest to podstawowa warstwa ochronna, nakładana w jednej lub dwóch warstwach, kolejną warstwę nanosi się, zanim poprzednia zdąży wyschnąć ("mokre na mokre"). Należy pamiętać, że np. na nadproża czy inne "niejednorodne" miejsca warto najpierw nałożyć warstwę zaprawy (5,0 mm) i zatopić w niej siatkę wzmacniającą z włókna szklanego. Po narzuceniu tynku, wyrównuje się go łatą. Kiedy tynk wstępnie zwiąże (od 4 do 16 godzin), ścina się go łatą trapezową lub zdzierakiem. Tynk powinien być na tyle związany, aby następowało jego osypywanie, a nie wyrywanie. Następnie zrasza się go wodą i zaciera pacą z twardą gąbką lub styropianową, do chwili uzyskania równej i gładkiej powierzchni.
- tynk dekoracyjny (2.0-4.0 mm) jest to cienka warstwa, nakładana na wyrównane tynkiem podkładowym podłoże, nadająca ścianie ostateczny wygląd. W celu uzyskania drobnej, jednorodnej faktury zaciera się go pacą z drobną, miękką gąbką lub filcem.

Jaka jest trwałość elewacyjnych tynków cementowo- wapiennych?

Dobrze wykonana wyprawa tynkarska będzie służyć przez długie lata. Erozja tynku będzie przebiegała wolniej, jeśli będzie on regularnie poddawany zabiegom konserwacyjnym. Polegają one na bieżącym czyszczeniu elewacji (z brudu, ale również z produktów korozji biologicznej - wykwitów, czarnych czy zielonych nalotów) oraz usuwaniu usterek. Zalecane jest mycie tynków elewacyjnych przynajmniej raz do roku. Możemy to zrobić za pomocą: spłukiwania, mycia wodą pod ciśnieniem, czyszczenie parą wodną lub też użycia szczotki i detergentu. Jeśli pojawiły się glony i wykwity, należy użyć specjalnych preparatów biobójczych, które zwalczają korozję biologiczną i chronią przed ich ponownym pojawieniem. Nawet jeśli tynk nie został uszkodzony, należy pomyśleć o jego malowaniu średnio co 5- 10 lat. Zanim to uczynimy należy uzupełnić ubytki, usunąć luźne fragmenty tynku i odpowiednio przygotować podłoże.

Porównaj i wybierz tynki firmy KNAUF w serwisie Tuznajdziesz.pl

Tynki cementowo-wapienne a podłoże

Tynki cementowo-wapienne mogą być układane na podłoża mineralne, ściany i sufity z betonu zwykłego, komórkowego, pustaki ceramiczne, cegły, płyty wiórowo – cementowe, a także na powierzchnie gipsowe. Nie zapewniają jednak przyczepności, a co za tym idzie nie mogą być stosowane na podłoża drewniane, metalowe i z tworzyw sztucznych.

Przygotowanie podłoża pod tynkowanie.

Prawidłowe przygotowanie podłoża w dużej mierze odpowiada za przyczepność tynku. Podłoże musi być nośne (mocne i stabilne), wolne od kurzu, brudu oraz innych zanieczyszczeń, które niekorzystnie wpływają na przyczepność. Tuż przed tynkowaniem należy zwilżyć podłoże czystą wodą, a w przypadku bardzo chłonnych powierzchni, zagruntować specjalnie dobranym preparatem, najpierw np. Knauf Goldband Uni a następnie Knauf Connect Obrzutką cementowo-wapienną

Gdy tynkowane będą podłoża gipsowe, ściany należy zarysować ostrym dłutem w gęstą, skośną siatkę, tak aby głębokość rys wynosiła około 3 mm. Styki płyt wiórowo-cementowych przed tynkowaniem trzeba pokryć pasami z zabezpieczonej przed korozją siatki metalowej.

Z fakturą czy bez?

Najłatwiejszym sposobem na wykończenie tynku tradycyjnego jest zatarcie na gładko. Bardziej pracochłonnym, ale ciekawszym rozwiązaniem jest nadanie mu ozdobnej faktury. Faktura jest kształtowana przez tynkarza, który odpowiednio dobiera konsystencję i sposób narzucania tynku. Tynkarze z doświadczeniem mają na to najróżniejsze sposoby.
Faktura tynku może wynikać dodatkowej obróbki powierzchni (np. tynki zmywane, cyklinowane, kamieniarskie) lub też ze sposobu nakładania zaprawy (np. popularny „baranek” – tynk nakrapiany, stosunkowo łatwy do wykonania, mający szorstką fakturę, z nierównomiernie rozłożonymi wgłębieniami i wypukłościami. Faktury wykonuje się w zasadzie w warstwie gładzi, tak by obrzutkę i narzut pozostawić bez naruszania ich funkcji ochronnej.

Źródło: KNAUF BAUPRODUKTE

Partnerzy serwisu

To dzięki tym firmom możemy realizować Wasze potrzeby i zainteresowania

border_left border_right