logowanie

Woda i wilgoć – jak z nimi walczyć?

Jednym z najpoważniejszych zagrożeń dla domu jest woda. W niektórych miejscach szybko może doprowadzić do korozji mechanicznej i biologicznej. A gdy pozwolimy jej działać, zamieni budynek w zapleśniałą ruinę. Na szczęście są materiały hydroizolacyjne, które stanowią dla niej barierę nie do pokonania.

Hydroizolacje chronią wiele elementów domu, poczynając od fundamentów, na dachu kończąc. Tego typu zabezpieczenia mogą mieć różne formy i powstają z materiałów o odmiennych właściwościach.

Folie

To produkty o bardzo szerokim zastosowaniu. Służą do zabezpieczania ścian fundamentowych, podłóg, tarasów, dachów płaskich i skośnych. W marketach budowlanych można znaleźć folie:

  • do izolacji pionowych i poziomych – czyli tak zwane folie płaskie, produkowane z polichlorku winylu (PVC) i polietylenu (PE), oraz nieco mocniejsze z polietylenu o dużej gęstości (PE-HD). Niektóre rodzaje mają dodatkowe warstwy kauczukowo-bitumiczne. Dostępne są folie samoprzylepne, których łączenie nie wymaga żadnych dodatkowych materiałów i specjalnych narzędzi oraz folie zgrzewalne, łączone za pomocą nagrzewnicy. Nie powinno się stosować folii polietylenowych cieńszych niż 0,2 mm, ale lepiej jeśli będą miały przynajmniej 0,4–0,5 mm, wtedy izolacja będzie o wiele sztywniejsza i mniej podatna na przypadkowe przebicie. Folie z PVC zwykle mają znacznie większą grubość –  od 0,6 do 2,0 mm i są polecane do tak zwanych izolacji poziomych – robionych w poprzek ścian.
    Z folii płaskich wykonuje się zarówno izolacje przeciwwilgociowe, jak i przeciwwodne ścian fundamentowych i piwnicznych;
  • do osłony izolacji pionowej – są to tak zwane folie kubełkowe z polietylenu o dużej gęstości (PE-HD). Czasami wzmocnione są siatką z włókna szklanego, polipropylenu lub poliestru albo włókniną drenującą. Grubość folii wynosi zwykle 0,5 lub 0,6 mm (a nawet 0,85 mm), a wysokość wytłoczka waha się od 3 do 12 mm. 
    Folie te nie służą do wykonywania samodzielnych izolacji. Osłania się nimi warstwy hydroizolacji fundamentów i ścian piwnicznych przed uszkodzeniami mechanicznymi. Regularnie rozmieszczone wytłoczki umożliwiają zaś odwadnianie zaizolowanej powierzchni. Folii z siatkami używa się głównie do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych piwnic, ale po wewnętrznej stronie ścian. Dzięki siatce zapewniona jest dobra przyczepność tynku, a wytłoczenia umożliwiają wentylację i osuszanie ściany. Folie z włókninami drenującymi wykorzystuje się do zabezpieczania fundamentów oraz ścian fundamentowych i piwnicznych oraz jako ich drenaż;
  • dachowe wysokoparoprzepuszczalne – za szczelność dachu powinno odpowiadać jego pokrycie. Doświadczenie pokazuje jednak wyraźnie, że nie można na nim polegać w stu procentach. Dlatego wymyślono tak zwane wstępne krycie, czyli izolację przeciwwilgociową, mocowaną pod pokryciem. Tradycyjnie robi się ją z papy ułożonej szczelnie na podłożu z desek lub płyt drewnopochodnych. Rynek kusi jednak produktami nowocześniejszymi i wygodniejszymi do montażu, a mianowicie foliami wstępnego krycia. Część nośna folii, którą jest najczęściej włóknina polipropylenowa, nie stanowi bariery dla pary wodnej. Może więc ona w miarę swobodnie przenikać przez izolację dachową. Na szczęście przepuszczalność funkcjonuje tylko w jedną stronę. W drugą, ani woda, ani para nie zdołają się już przedostać. Zawdzięczamy to specyficznej budowie warstwy nośnej, ale też temu, że folia ma od zewnętrznej strony akrylową powłokę hydrofobową, zapewniającą wodoszczelność. Najlepsze będą te folie, których paroprzepuszczalność mieści się w przedziale 800–4000 g/m2/24h. Oczywiście im wyższa, tym lepiej. Folie takie mogą stykać się z warstwą termoizolacji. Kupując folię, zwróćmy uwagę, aby miała możliwie dużą gramaturę (90–180 g/m2) i wysoką odporność na rozerwanie – 150–250 N/5 cm wzdłuż i 100–200 N/5 cm w poprzek. Wybierajmy też folie o jak największej odporności na promienie UV. Podawana jest ona w tygodniach lub miesiącach. Najlepsze folie wytrzymują działanie słońca nawet przez 12 miesiący. Warto też wydać więcej i kupić folię o powierzchni metalizowanej. Latem będzie ona odbijała promienie cieplne pochodzące od słońca, a zimą zmniejszy dodatkowo ucieczkę ciepła z ogrzewanego poddasza;
  • dachowe paroizolacyjne – folie paroizolacyjne montuje się od strony poddasza. Znacznie ograniczają wnikanie pary wodnej w głąb dachu lub powstrzymać je w 100%. Jeśli będą miały metalizowaną powłokę, zdołają ponadto odbić 90% wytwarzanego na poddaszu ciepła. W domu o konstrukcji szkieletowej, zarówno drewnianej, jak i stalowej, paroizolację układa się również w ścianach (od wewnątrz) i stropach (od spodu).

Papy

Papy izolują przed wilgocią i wodą. Stosowane są więc tam, gdzie konstrukcja domu może być narażona na zalanie lub zawilgocenie. Używa się ich do hydroizolacji ścian fundamentowych i piwnicznych, zabezpiecza się nimi stropy, podłogi na gruncie, tarasy i balkony. Stosowane są też jako warstwa wodoszczelna pod różne pokrycia dachowe oraz jako samodzielne pokrycie dachowe, zwłaszcza w przypadku dachów płaskich i stropodachów. Papami można pokrywać beton (zagruntowany przedtem odpowiednim preparatem bitumicznym), poszycie z desek, izolacje termiczne, a także stare, lecz dobrze zachowane pokrycia z papy. W zależności od rodzaju osnowy, sposobu wykonania warstwy wierzchniej lub metody modyfikacji asfaltu, papy mogą być przeznaczone do różnych zastosowań:

  • papy izolacyjne – są grube, mocne i odporne na rozdarcie, dlatego wykorzystuje się je głównie do wykonywania izolacji przeciwwodnych fundamentów i ścian piwnicznych oraz podłóg, stropów i tarasów;
  • papy podkładowe – są cieńsze od pap izolacyjnych, a ich osnowy mają mniejszą gramaturę. Stosowane są jako niezbędne warstwy podkładowe pod papę wierzchniego krycia lub pod dachówki bitumiczne, rzadziej pod blachodachówki, dachówki ceramiczne i cementowe. Używa się ich również do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych w fundamentach;
  • papy wierzchniego krycia – stosowane są jako pokrycie dachowe. Mają mocne osnowy o dużej gramaturze. Ich warstwa wierzchnia pokryta jest posypką z łupka, bazaltu lub grysu ceramicznego. Ma ona zabezpieczyć papę przed szkodliwym działaniem promieni UV i nagrzewaniem;
  • papy wentylacyjne – używa się ich  jako dodatkową warstwę, gdy podłoże jest zawilgocone, a pokrycie musi być wentylowane. Tego typu papy zapobiegają więc gromadzeniu się wilgoci w pokryciu dachowym. Ich osnową jest welon szklany. Cechą charakterystyczną tych pap są wycięte w nich otwory średnicy 4 cm, które stanowią około 15% powierzchni. Czasami zamiast otworów papy wentylacyjne mają podłużne kanaliki odprowadzające wodę. Wierzchnią warstwę stanowi posypka, spód pokryty jest folią;
  • papy paroszczelne – są to dachowe papy podkładowe, których spód powleczony jest folią aluminiową.
    W sprzedaży są też papy o specjalnym przeznaczeniu. Można więc kupić jednowarstwowe papy wierzchniego krycia, do których nie jest wymagane stosowanie pap podkładowych; papy wierzchniego krycia do dachów zielonych lub papy przeznaczone specjalnie do renowacji starych bitumicznych pokryć dachowych.

Asfalt modyfikowany

Jeszcze nie tak dawno w czasie budowy domów używano głównie pap smołowych. Miały one niewielką trwałość u wymagały częstej konserwacji. Podczas rozgrzewania się wydzielały śmierdzące gazy rozpuszczające styropian. Prawie całkiem wyparły je z rynku papy asfaltowe. Asfalt nie wydziela szkodliwych substancji, a papy, których jest głównym składnikiem, są trwalsze, łatwiejsze w układaniu, elastyczniejsze i co za tym idzie – bardziej odporne na zmienne warunki atmosferyczne. Coraz lepszą jakość asfaltu osiąga się dzięki poddawaniu go różnym modyfikacjom. Producenci i sprzedawcy oferują więc papy asfaltowe:

  • modyfikowane elastomerem SBS – zachowują dużą elastyczność, także w bardzo niskich temperaturach (od -40 do + 120°C). Można je układać jesienią a nawet zimą. Nadają się do łączenia z innymi rodzajami pap;
  • modyfikowane plastomerem APP – polecane są na dachy o większym nachyleniu. Mają mniejszą wytrzymałość na niskie temperatury niż papy modyfikowane SBS. Zachowują elastyczność i izolacyjność w temperaturze od -15 do + 150°C. Nie mogą być łączone z innymi papami;
  • modyfikowane OCB – takie papy mają najszerszy zakres stosowania. Można je układać w temperaturze od -40 do +150°C. Są one jeszcze mało popularne w budownictwie jednorodzinnym i droższe od innych;
  • modyfikowane mączką chlorytowo-serycytową – ten sposób modyfikacji staje się coraz rzadszy. Papy takie układane mogą być tylko w temperaturze powyżej 10°C;
  • oksydowane (utleniane) – w ich przypadku uszlachetnienie asfaltu jest wynikiem przemysłowego nadmuchiwania go gorącym powietrzem. Zachowują swe właściwości w temperaturze od -10 do 110°C.

Masy bitumiczne i polimerowe

Substancje bitumiczne od dawna stosowane są do zabezpieczania budowli przed działaniem wody. Dzisiaj to nowoczesne preparaty rozpuszczalnikowe lub bezrozpuszczalnikowe, które są skuteczną alternatywą dla pap, folii i membran hydroizolacyjnych. Asfalt jest w nich wzbogacony o żywice lub tworzywa sztuczne, poprawiające właściwości izolacyjne i ułatwiające wygodne rozprowadzanie masy. Najczęściej wykonuje się z nich pionowe izolacje ścian piwnic i fundamentów, ale także podłóg i tarasów. Masy bitumiczne to przede wszystkim:

  • roztwory asfaltowe – służą głównie do gruntowania podłoża przed nałożeniem właściwej masy izolacyjnej lub do sklejania papy. Niektóre nadają się też do wykonywania samodzielnych powłok izolacyjnych. Zawierają rozpuszczalniki i są łatwopalne;
  • emulsje asfaltowe – są to zawiesiny cząstek asfaltu w wodzie. Jest ich kilka rodzajów: anionowe – mają długi czas wiązania i można je stosować tylko przy dobrej pogodzie, kationowe – szybkowiążące i odporne na niską temperaturę, lateksowe – o długim czasie wiązania i dużej odporności na wodę, kwasy i ługi, tworzące warstwę trwale elastyczną. Nie niszczą styropianu, więc mogą być użyte do jego przyklejania. Mogą być stosowane wewnątrz i na zewnątrz. Można je nanosić na suche i lekko wilgotne podłoże;
  • masy bitumiczne (asfaltowo-żywiczne, asfaltowo-gumowe, asfaltowo-kauczukowe, asfaltowo-polimerowe, asfaltowo-aluminiowe) – nadają się do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych, a po nałożeniu więcej niż 3–5 warstw także do cięższych izolacji przeciwwodnych. Niektóre z nich mogą być fabrycznie zmieszane z włóknami, które wzmacniają izolację. Masy bitumiczne mogą być jedno- lub dwuskładnikowe. Część z nich ma w swoim składzie rozpuszczalniki, a część jest ich pozbawiona;
  • lepiki asfaltowe – są mieszanką asfaltów, wypełniaczy i substancji uplastyczniających. Najczęściej nanoszone są na zimno, lecz w sklepach i składach spotkać można jeszcze takie, które są gotowe do nakładania dopiero po podgrzaniu. Lepiki można stosować jako samodzielną izolację przeciwwilgociową. Używane są również do klejenia papy i wypełniania nieszczelności w powłokach izolacyjnych.

Oprócz mas bitumicznych i mineralnych w sprzedaży są też izolacyjne masy polimerowe. Są one polecane do uszczelniania elementów o skomplikowanych kształtach. Mają zdolność pochłaniania wody i są paroporzepuszczalne.

Szlamy i zaprawy

Są to głównie drobnoziarniste zaprawy cementowe z dodatkiem substancji nadających im wodoszczelność i poprawiających elastyczność oraz szybkość wiązania. Można ich używać do wykonywania pionowych izolacji przeciwwilgociowych i przeciwwodnych.
W przeciwieństwie do mas bitumicznych są paroprzepuszczalne. Jedne z nich po nałożeniu na fundamenty tworzą sztywną powłokę, inne zaś powłokę trwale elastyczną. Mogą być jedno- lub dwuskładnikowe. Tym drugim składnikiem jest najczęściej płyn, który dodaje się do zaprawy w odpowiedniej ilości, tak by nadać jej właściwą konsystencję. Zaprawy jednoskładnikowe łączy się ze zwykłą wodą. Większość z nich nadaje się również do izolowania od wewnątrz ścian piwnicznych. Masy nieelastyczne można nakładać na fundamenty dopiero po 3 miesiącach od ich zbudowania. Czas ten potrzebny jest na to, by mury osiadły. Inaczej zaprawa podczas osiadania popęka i stanie się nieszczelna. Masy elastyczne mogą być nakładane od razu.

Źródło: redakcja

Partnerzy serwisu

To dzięki tym firmom możemy realizować Wasze potrzeby i zainteresowania

border_left border_right